Taniec dla każdego

Taniec jest jedną z najstarszych form ruchu człowieka. Tańczono przy różnych okazjach, np. przed wyprawą na polowanie, przed walką z wrogiem, przed zbiorem plonów. Obecnie na całym świecie taniec pojawia się przy różnego rodzaju uroczystościach, obrzędach i zabawach. Każdy naród chlubi się własnymi tańcami, w których odbija się jego temperament, sposób życia, wielowiekowa kultura.
Wraz z rozwojem społeczeństwa nastąpił podział funkcji tańca na taniec widowiskowy, towarzyski, jak również podział na tańczących i widzów. Wśród tańców możemy wyróżnić : tańce narodowe np. nasz polonez; tańce ludowe – charakterystyczne dla danego regionu jak mazur, kujawiak, oberek; tańce towarzyskie – standardowe i latynoamerykańskie np. walc angielski i wiedeński, samba, tango, cha cha ( tak ostatnio lansowane przez media) itp. Obecnie najmodniejszymi tańcami wśród młodzieży są: taniec dyskotekowy - dance, techno, free style: raap, hip hop, funky.
Znajomość tańca jest symbolem obycia w towarzystwie. Taniec towarzyski jest praktyczny i przydaje się w życiu, kiedy idziemy na elegancki bal lub na zwykłe wesele.
Należy zwrócić uwagę na wielostronny jego wpływ na osobowość młodego człowieka. Poprzez taniec uczeń wyrabia w sobie poczucie rytmu, słuchu, swobodę i płynność ruchów. Uzyskuje elastyczność i harmonię ruchu. Tańce towarzyskie bezsprzecznie przyczyniają się do umiejętności i łatwości obcowania w towarzystwie, umiejętności " dobrego znalezienia się", do nabrania ogłady towarzyskiej. Taniec kształtuje również siłę mięśni tułowia, nóg, poprawia wydolność układu krążenia i oddychania. Tańce towarzyskie wymagają od nas wyprostowanej postawy, a więc wzmacniają mięśnie tułowia, mięśnie brzucha, grzbietu, korygują więc postawę. Ruchy taneczne, obroty, podskoki angażują po kolei poszczególne partie ciała i pozwalają na wyćwiczenie równowagi, giętkości, prawidłowej postawy i oddechu. Uczą panować nad swoim ciałem, kiedy poruszamy się w sposób kontrolowany lub utrzymujemy je w równowadze. Przy tańcu można spalić naprawdę sporo kalorii.
Tańce to nie tylko rozrywka, ale również sposób na stres, dobre samopoczucie, radość, odprężenie umysłu, relaks i równocześnie aktywna forma spędzenia wolnego czasu.
Wobec tylu pozytywnych oddziaływań tańca, uważam za zasadne realizowanie tego programu, który pozwoli stworzyć młodym ludziom warunki i możliwości rozwijania swoich zainteresowań, nabywania i doskonalenia umiejętności tanecznych - tak przydatnych w dorosłym życiu.

I. CEL GŁÓWNY PROGRAMU:
1. Wspomaganie wszechstronnego i harmonijnego rozwoju ucznia:
• wpływanie na postawy, obyczaje i kulturę uczniów.
• propagowanie zdrowego stylu życia i aktywnych form spędzania czasu wolnego.

II. CELE SZCZEGÓŁOWE.
A/. CELE EDUKACYJNE :
• rozwijanie sprawności psychofizycznej w zakresie koordynacji wzrokowo-słuchowo-ruchowej
• nabycie umiejętności wykonywania podstawowych kroków i figur w wybranych tańcach
( narodowy, towarzyskie, dyskotekowe i inne wg potrzeb)
• ogólne usprawnianie organizmu poprzez taniec na miarę własnych możliwości
• kształtowanie poczucia rytmu oraz twórczej postawy wobec siebie, poprzez stosowanie różnych technik tanecznych
• wyzwalanie ekspresji, estetyki, harmonii i piękna ruchu oraz piękna muzyki i stroju
• wyposażenie uczniów w zasób umiejętności tanecznych umożliwiający uczestnictwo w różnorodnych artystycznych formach aktywności ruchowej i rekreacyjnej ( aktywne spędzanie czasu wolnego)
• praktyczne wykorzystanie wiedzy i nabytych czynności ruchowych do rozwijania własnych zainteresowań i doskonalenia ich w grupie rówieśników i rodzinie
• wyrównywanie wad postawy uczniów przez ćwiczenia korekcyjno – kompensacyjne przy muzyce, izolacyjne i relaksacyjne
• poprawa wydolności układu krążenia i oddychania.
• wzmocnienie siły mięśni brzucha, grzbietu, pośladków i nóg
• wyrobienie umiejętności stosowania form tanecznych, jako sposobu walki ze stresem, rozładowanie napięć i energii witalnej nagromadzonej podczas pobytu w szkole

B/. CELE WYCHOWAWCZE:
• nabranie ogłady towarzyskiej, nabycie umiejętności posługiwania się savoir-vivre’m oraz normami tanecznymi
• kształtowanie poczucia własnej wartości oraz samodzielności w myśleniu i działaniu
• przełamywanie onieśmielenia i wstydu
• budzenie wiary we własne możliwości
• uwrażliwienie na dokładne i poprawne wykonywanie ćwiczeń
• nabycie umiejętności współpracy i współdziałania w grupie
• akceptacja siebie i innych, wpajanie takich wartości jak: przyjaźń, koleżeństwo, współpraca w grupie, tolerancja, szacunek dla innych ludzi, systematyczność, odpowiedzialność, punktualność.
• motywowanie do uczestnictwa w imprezach towarzyskich, młodzieżowych, różnego rodzaju zabawach i balach szkolnych.
• integrowanie uczniów na terenie szkoły i poza nią

SPOSOBY I FORMY REALIZACJI PROGRAMU:
1. Zajęcia taneczno – ruchowe „ Taniec dla każdego”- 2 godziny tygodniowo:
• 1 godzina tygodniowo – cheerlederki ( taniec nowoczesny),
• 1 godzina tygodniowo - taniec towarzyski i narodowy.
2. Prezentowanie się na forum szkoły podczas uroczystości szkolnych i w środowisku:
• Układ widowiskowy poloneza;
• Układy cheerlederek z pomponami lub innymi przyborami
• Układy tańców dyskotekowych lub innych z przyborem lub bez i free style
( funky);
• Choreografie wybranych tańców towarzyskich.
3. Uczestniczenie w przeglądach i konkursach tanecznych lub fitness.
4. Uczestniczenie w turnieju tańca towarzyskiego lub koncertach lubelskich formacji tanecznych np. grupy Gamza - studenckiego zespołu Politechniki Lubelskiej lub UMCS oraz innych imprezach związanych z tańcem.
5. Zgrupowanie dla młodzieży w okresie wakacji ( Roztocze – 3 dni – sierpień)
6. Inne formy integracji grupy( rajd, biwak, ognisko itp.)
7. Warsztaty z instruktorem tańca.


PRZEWIDYWANE OSIĄGNIĘCIA UCZNIÓW:
UCZEŃ :
1. Rozwija swoje zainteresowania.
2. Odczuwa pozytywny wpływ ruchu na prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu(m.in. koryguje swoją postawę)
3. Wykorzystuje w praktycznym działaniu znajomość podstawowych kroków i połączeń w aerobicu i dance aerobicu;
4. Stosuje poznane techniki rozgrzewek, przygotowując organizm do wysiłku.
5. Dopasowuje ruch do charakteru muzyki i porusza się zgodnie z rytmem.
6. Rozpoznaje poszczególne tańce i wykonuje podstawowe kroki i figury wybranych tańców towarzyskich.
7. Aktywnie uczestniczy w życiu szkoły i środowiska, bierze udział w uroczystościach, akademiach i festynach, prezentując swoje umiejętności ( układy „cheerleaders” i tańców dyskotekowych, układ widowiskowy poloneza, proste choreografie tańca towarzyskiego)
8. Tworzy własne układy taneczne.
9. Współdziała w zespole w celu osiągnięcia wspólnego sukcesu.
10. Radzi sobie z tremą związaną z występami na scenie i przed publicznością.
11. Poznaje własną wartość i potrafi prezentować swoje mocne strony.
12. Przyjmuje słowa krytyki z zachowaniem szacunku dla drugiej osoby
13. Stosuje savoir-vivre oraz normy taneczne.
14. Świadomie uczestniczy w programie i zachęca innych do realizacji tego programu;
15. Traktuje taniec jako aktywny sposób spędzania czasu wolnego relaksacji w życiu codziennym.

Taniec Towarzyski
Taniec towarzyski to uprawiana od początku XX wieku forma rozrywki, wywodząca się z tańców salonowych i zabaw ludowych. Poszczególne tańce różnią się pochodzeniem, charakterem, schematem ruchów i muzyką.
Taniec towarzyski to także dyscyplina zajmująca się tańcami wykonywanymi kiedyś na salach balowych, a obecnie na zawodach organizowanych przez Międzynarodowy Związek Tańców Towarzyskich. Należą do nich:
tańce standardowe:
• walc angielski
• walc wiedeński
• tango
• fokstrot
• quickstep
tańce latynoamerykańskie:
• rumba
• samba
• cha-cha
• paso doble
• jive.

Walc wiedeński
Walc jest tańcem wirowym w takcie 3/4 w tempie umiarkowanym, pochodzenia niemieckiego. Za prototyp walca uchodzi tzw. Deutscher Tanz (taniec niemiecki) czyli danza tedesca w takcie 3/8 oraz pokrewny mu lendler, Steirischer (u nas zwany sztajerkiem), Dreher, czyli obracany, Roller, czyli toczony.
Walc był początkowo tańcem podmiejskim; tańczono go tylko w podrzędnych lokalach. Tempo tańca początkowo było wolne, wirowano na jak najmniejszej przestrzeni, czyli w miejscu i to uchodziło za dowód kunsztu tanecznego. Z przedmieść walc wkroczył do sal balowych i do salonów mieszczańskich, a nawet arystokracji (1786), wówczas gdy po raz pierwszy na scenie teatru wiedeńskiego odtańczono walca w operze La cosa rara V Martina y Solera (1756-1806); wcześniej w 1784, w Paryżu, A.E.M. Gretry wprowadził rytm walca do finału swojej opery Richard Coeur de Leon.
Swoje powodzenie walc zawdzięcza przede wszystkim uroczej muzyce, takich kompozytorów jak: Koch, Lanner i dwaj Straussowie (ojciec i syn).
Walc angielski
Walc angielski to taniec towarzyski, odmiana walca. Prosty rytmicznie, ruchy i obroty świadczą i silnym pokrewieństwie z walcem wiedeńskim, pochodzi z Anglii i po raz pierwszy został wykonany około roku 1910 w Londynie. Takt 3/4, tempo 29 - 30 taktów/min. Jest tańcem swingowym (szczególnie swing dolny i górny, także metronometryczny i wirowy). W pierwszym kroku akcja ciała polega na zejściu w dół, w drugim na unoszeniu, w trzecim na powolnym zejściu do pozycji wyjściowej (w kroku podstawowym, w bardziej zaawansowanych figurach może to ulec zmianie). Tańczony prawidłowo sprawia wrażenie ruchu łodzi poruszającej się po regularnie wznoszących się i opadających falach. Swym charakterem symbolizuje parę młodych zakochanych ludzi z ufnością myślących o wspólnej przyszłości. Na turniejach tańca towarzyskiego jest tańczony przez pary jako pierwszy.

Tango
Tango - taniec towarzyski pochodzenia argentyńskiego, o wyraźnym charakterze sentymentalno-nastrojowym i ognistych akcentach. Takt 2/2 lub 4/8, tempo umiarkowane.
Cha-Cha
Cha -cha, to kubański, latyno-amerykański taniec towarzyski w metrum parzystym 4/4 wywodzący się z rumby i mambo. Jego autorem był Enrique Jarrin. W cha cha ważny jest rytm staccato, czyli krótkie, nie-płynne ruchy. Tańczony na "prostych nogach". Podstawowa technika taneczna cha-chy jest bardzo zbliżona do techniki rumby. Również wiele figur w cha-chy zostało zaadoptowanych z rumby. W cha-chy także charakterystyczne są kokieteryjne ruchy, choć nie aż tak bardzo, jak w rumbie, bo ze względu na szybsze tempo jest na to mniej czasu.

Rumba
Rumba nazywana tańcem miłości lub tańcem namiętności.. Rumba rozliczana jest na "raz, dwa, trzy, cztery". Rozliczenie tempa kroku podstawowego to wolny, szybki, szybki. Trzymanie podobnie jak winnych tańcach latynoamerykańskich może być otwarte (za jedną rękę) lub zamknięte (obiema rękoma). Ciężar ciała musi być stale utrzymywany nad palcami stóp. Chodzenie w tym tańcu odbywa się na nogach wyprostowanych w kolanach. Partnerka w rumbie kusi i wymyka się, partner zaś prezentuje swą wybrankę i pozornie podejmuje jej grę, ale tak naprawdę o on prowadzi.

Jive
Jive to taniec towarzyski, podobny do rock and rolla, powstały w Ameryce po 1910.
Do Europy dotarł z amerykańskimi żołnierzami, początkowo pod nazwą jitterbug (jitter ‘mieć tremę, podskakiwać nerwowo; bug owad, pluskwa), w 1940 jego odmianą jest boogie-woogie. Jive jest tańcem bardzo szybkim i dynamicznym. Kroki wykonuje się dynamicznie wbijając ciężar ciała w parkiet, tak jakby chciało się szybko porozgniatać te uciekające pluskwy. Typowe tempo to 42-44 takty/min, w kroku podstawowym występuje synkopowany rytm (raz-dwa, raz –i -dwa, raz-i -dwa), czyli 5 lub 6 kroków w takcie. W bardziej zaawansowanych figurach możliwe są rozmaite interpretacje rytmiczne. Charakterystyczną cechą jive’a są szybkie “kicki” oraz elastyczne akcje jazzowe z typowym przeciąganiem pod koniec frazy rytmicznej, by uzyskać większe przyspieszenie i większą dynamikę na początku następnej frazy.

Samba
Samba to taniec brazylijski. Podobnie jak inne tańce latynoamerykańskie, można go tańczyć w trzymaniu zamkniętym (prawa dłoń partnerki trzymana przez lewą dłoń partnera mniej więcej na wysokości ich wzroku, lewa ręka partnerki leży luźno na prawym barku partnera, prawa dłoń partnera na lewej łopatce partnerki) lub w trzymaniu otwartym (prawa dłoń partnerki trzymana przez lewą dłoń partnera na wysokości bioder, lewa ręka partnerki oraz prawa dłoń partnera odprowadzone naturalnie do boku na wysokości barku). Samba rozliczana jest na "raz" i "dwa", przy czym "raz" trwa przez 2/3 taktu, "dwa" natomiast przez 1/3 taktu. Ruch samby przypomina falowanie partnerów w górę i w dół. Utrzymanie prawidłowego tempa i rytmu wymaga od partnerów utrzymywania przez cały czas tańczenia, ciężaru ciała nad przednią częścią stóp. Jeśli robi się to prawidłowo to palce stóp jak gdyby "grabią" podłogę. Umożliwia to zwiększenie dynamiki tańca. Partnerzy powinni zachowywać wyprostowaną sylwetkę, brodę nieco podniesioną ku górze, podciągniętą przeponę oraz nogi nieco ugięte w kolanach. Ruch w sambie wypływa z pracy przepony. Zasada nadrzędna, podobnie jak w każdym tańcu, partner prowadzi, a powinien to robić całym ciałem.

Taniec Nowoczesny
Taniec nowoczesny (ang. modern dance) jest dalszym rozwinięciem tańca wyrazistego, powstałego w Niemczech w latach 1920-30, ujętym w w reguły specyficznej techniki. Krystalizował się w Ameryce w latach 1930-50, wykorzystując elementy folkloru murzyńskiego i indiańskiego. Czołowymi reprezentantami tańca nowoczesnego byli:
• Isadora Duncan
• Doris Humphrey
• Charles Weidman
• Martha Graham
Taniec nowoczesny jest tańcem bardzo dynamicznym. Tańczony na Mistrzostwach Polski, Europy i Świata, dzieli się na style:
• Hip-Hop
• Electric Boogie
• Break Dance
• Disco Dance
• Disco Show
• Dance Show.

Taniec nowoczesny dzieli się na kategorie:
• Disco Dance ( 180uderzen/ minute )
• Disco freestyle ( dozwolone elementy akrobatyki salta i fiflaki, śruby, butterfly, itp. )
• Street Dance Show (dawne disco show, tańczone do muzyki wykonawcy)
• Dance Show (tańczone do własnej muzyki, z elementami klasyki, akrobatyki, gimnastyki artystycznej i sportowej, najważniejsza w tym tańcu jest technika i przekazanie odbiory swojego “tematu”, układu)
• Jazz
• Hip-hop ( tańczony w rytmie czarnej muzyki )
• Electric Boogie (taniec przypominający “robota” )
• Breakdance (na chwilę obecną turnieje są odbywane na zasadzie “walki” miedzy sobą 2 zespołów, “pokaz co potrafisz”)
Cheerleading

Cheerleading (ang. przewodzenie dopingowaniu) - zorganizowane układy składające się z elementów gimnastyki, tańca i akrobacji wykonywane w celu kibicowania zespołom sportowym w czasie meczów. Także osobna dyscyplina sportu. Cheerleading najpopularniejszy jest w USA, ale przyjął się też w wielu innych krajach.


TANIEC DLA KAŻDEGO:
taniec towarzyski

Jeśli chcesz nauczyć się tańczyć walca , tango, sambę, cha cha, jiva i inne tańce - przyjdź na
zajęcia tańca towarzyskiego,
które odbywają się
w poniedziałki w godzinach
14.00 -15.45
w siłowni lub sali gimnastycznej.

Joanna Mendykowska



TANIEC DLA KAŻDEGO:
taniec nowoczesny

Jeśli interesuje cię taniec nowoczesny; disco, funky, hip - hop czy taniec z elementami fitness,
w tym cheerleaders
– przyjdź koniecznie na zajęcia,
które odbywają się w siłowni
w poniedziałki
w godzinach 14.00 – 14.45 .
Wszystkich chętnych serdecznie zapraszam.

Joanna Mendykowska

Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 im. mjr. Henryka Dobrzańskiego w Bychawie
majorhubal@wp.pl